Kursiyerlerin sık yaptığı bir hata, bir şarkıyı mutlaka orijinal tonalitesinde söylemeye çalışmaktır.
Oysa orijinal tonalite, o şarkıyı ilk söyleyen icracının sesine göre seçilmiştir. Başka bir ses için doğru olmak zorunda değildir.
Yanlış tonalite iki sonuç üretir. Ton fazla yüksekse tiz bölüm zorlanır, ses bağırmaya döner ve söz anlaşılmaz hale gelir. Ton fazla düşükse nakarat etkisini kaybeder ve pes bölüm cılız kalır.
Doğru tonaliteyi bulmanın ölçütü nakarattır: şarkının en tiz bölümü, dinamik değiştirilebilerek ve söz anlaşılır biçimde söylenebiliyor mu? İkinci ölçüt en pes bölümdür; ton düşürüldüğünde pes notaların duyulur kalması gerekir.
Üçüncü ölçüt tekrardır. Bir seferlik değil, üst üste birkaç kez söylenebiliyor olmalıdır; kayıtta ve sahnede tekrar kaçınılmazdır.
Karar verildikten sonra tonalite sabitlenir ve şarkı hep o tonda çalışılır; sürekli değiştirmek ezberi ve kas belleğini bozar. Bu karar teknik gelişmeyle birlikte gözden geçirilebilir; aralık genişledikçe tonalite yukarı taşınabilir. Derslerimizde her repertuvar parçası için tonalite kursiyerle birlikte belirlenir ve nota üzerine yazılır.